Nazywam się Paweł Skrzypek, mam 35 lat. Jestem żonaty, małżonka ma na imię Ewa, mamy dwie córki: Klaudię w III klasie gimnazjum i Olę w III klasie szkoły podstawowej. Pochodzę z Małopolski. Urodziłem się w górach, w okolicach Makowa Podhalańskiego, w rodzinnej miejscowości mojej matki. Dzieciństwo spędziłem jednak w Jerzmanowicach, 20 km od Krakowa, skąd pochodzi mój śp. ojciec. Tam też zaczynałem grać w piłkę nożną.

- Jak wyglądały te początki? Przyszedł trener, zobaczył jak grasz, zapisał w notesie?
- Jaki trener?! To był A klasowy klub. Nie było trenerów, zbieraliśmy się na zasadzie skrzyknięcia, nie było zorganizowanych treningów. Przyczyna była zupełnie inna. Z domu do szkoły miałem 200 metrów. To nie jest daleko, ale przechodziłem obok stadionu. Ta bliskość spowodowała, że ganiałem za piłką od rana do wieczora. Kiedyś zgłosiliśmy się z kolegami z Jerzmanowic do turnieju drużyn niezorganizowanych i zajęliśmy niespodziewanie drugie miejsce, przegrywając finał rzutami karnymi, a ja zostałem królem strzelców. Było to w VII klasie. Dostałem z Wisły propozycję wspólnych treningów. Przyjąłem ją z wielką radością, ale po trzech miesiącach rozczarowałem się i wróciłem do Jerzmanowic. To nie były prawdziwe treningi. Po prostu przychodziliśmy, trener rzucał piłkę a my biegaliśmy za nią. Nie było żadnego doskonalenia. Więcej radości sprawiała mi gra z rówieśnikami u siebie.
- Jak więc trafiłeś do Czeladzi?
- Kończyłem szkołę podstawową. Starszy brat Wojtek, grał wówczas w Trzebini, otrzymał propozycję gry w Czeladzi i zaprotegował mnie. Uczestniczyłem w kilku zajęciach pierwszej drużyny, otrzymałem propozycję grania w tym klubie i zostałem na dziewięć lat. Jednak od 20. roku życia w każdej przerwie między rundami byłem zapraszany na testy do I-ligowych klubów m.in. trzy razy Wisła, Zagłębie Sosnowiec, Ruch Chorzów, Górnik Zabrze. Jednak dopiero w grudniu 1994 roku pojawiła się oferta z Rakowa. Po półrocznym wypożyczeniu miałem już propozycje z pięciu klubów pierwszoligowych. Do Legii sprowadził mnie Władysław Stachurski. Pierwsze pół roku to pasmo sukcesów. Kilkakrotnie byłem w jedenastce miesiąca "Piłki Nożnej", przyszły powołania do reprezentacji, udział w eliminacjach Mistrzostw Europy.
- Dlaczego odszedłeś z Legii?
- Wygasł mi kontrakt na zakończenie rehabilitacji po ciężkiej kontuzji. Dostałem propozycję umowy na zdecydowanie gorszych warunkach. W tym czasie zaczęła się tworzyć silna drużyna w Pogoni Szczecin. Jedna rozmowa w towarzystwie Janusza Wójcika z Sabri Bekdasem wystarczyła, by sfinalizować dwuletni kontrakt.
- Potem była Amica Wronki, w której grałaś do końca jej istnienia. Nie zmieściłeś się w kadrze połączonej drużyny?
- Nie. Miałem jeszcze kontrakt ważny na rok. Jednak nastąpiło coś, w co nie mogłem uwierzyć. Byłem przymierzany do roli asystenta trenera w III-ligowej Amice bez możliwości grania. Bez przesady, jeszcze mam siły. Mimo ważnego kontraktu zacząłem więc rozglądać się za nowym klubem i starać się o rozwiązanie umowy za porozumieniem stron.
- Naprawdę nie widziano Cię w nowym Lechu?
- Trener Smuda robił pewne nadzieje, ale skończyło się na wydłużeniu urlopu, po którym miałbym trenować z rezerwami Lecha.
- Nie miałeś propozycji?
- Oczywiście, że miałem. Najatrakcyjniejszy był Górnik Zabrze, ale skończyło się bez echa. Na konkretnych rozmowach byłem w Kmicie Zabierzów i Podbeskidziu Bielsko-Biała. Oferty jednak nie były atrakcyjne finansowo, a kluby nie są perspektywiczne. Zrezygnowałem i wróciłem w rodzinne strony. Trenowałem u mojego brata Wojciecha w VI-ligowej Emalii Olkusz. Kariery się tam nie zrobi, ale mieliśmy tylko 10 km do domu. Rozważaliśmy myśl, aby wspólnie poprowadzić tę drużynę i pomóc w kolejnych awansach.
- Jak trafiłeś do reprezentacji?
- Było to za kadencji Władysława Stachurskiego. Grałem wówczas w Rakowie. Zostałem zaproszony na turniej w Hong Kongu, wystąpiłem przeciwko gospodarzom i Japonii. Łącznie w reprezentacji rozegrałem 10 spotkań plus jedno nieoficjalne właśnie z Hong Kongiem.
- Strzeliłeś bramkę?
- Nie, chociaż niektórzy przypisują mi gola w meczu z Brazylią. Fakt, miałem udział przy obu zdobytych przez Polaków bramkach, ale zdobyli je Kucharski i Citko.
- Który mecz wspominasz szczególnie?
- Właśnie ten z Brazylią i oczywiście z Włochami w ramach eliminacji do Mistrzostw Europy. Trener Piechniczek nie mówił mi wcześniej, że zagram, zanosiło się na to, że wystąpi Jóźwiak. Dowiedziałem się na przedmeczowej odprawie, a potem podszedł do mnie i powiedział: Ty nie grasz i Zola ma nie grać. Chodziło o to, że mam nie bawić się w dryblingi, konstrukcje itp. a zająć tylko i wyłącznie Gianfranco Zolą.
- Ostatni występ w reprezentacji?
- Z Gruzją, także w eliminacjach ME. Był to jednak ostatni mecz w grupie, bez jakiegokolwiek znaczenia. Ten mecz prowadził Krzysiek Pawlak i był to jego jedyny występ w roli selekcjonera.
- Najgorszy występ?
- Hmm... Może z Odrą Wodzisław, kiedy raz w życiu dostałem czerwoną kartkę. Napastnik wodzislawian zahaczył nogą o moje kolano. Nie było to w polu karnym, ale wychodził na czystą pozycję. Nie jestem kosiarzem ani brutalem. W całej karierze pauzowałem tylko dwa, może trzy razy za kartki. Dwa razy przytrafiło mi się też strzelić samobója.
- Stoper kojarzy nam się z liczącym 190 cm atletą. Jak przy swoich 174 cm radzisz sobie z górnymi piłkami?
- Oczywiście skocznością. Zawodnicy wysocy na ogół też więcej ważą, więc trudniej im skakać.
- Jak trafiłeś do Floty?
- Pierwsza luźna rozmowa miała miejsce w maju tego roku. Na turnieju charytatywnym ku pamięci Zbigniewa Czepana spotkałem Sergieja Szypowskiego, który powiedział, że ma propozycję pracy we Flocie, że wchodzi tu prężny sponsor i czy nie byłbym zainteresowany. Nigdy nie mówię nigdy, więc powiedziałem, że jak będą konkrety - niech dzwoni. Długo się wahałem, bo miałem już dość przeprowadzek. Warszawa, Szczecin, Poznań... Ledwie co wróciłem z Poznania w rodzinne strony i nagle Świnoujście? Jednak niepowodzenia w rozmowach z II-ligowcami, niemożność gry w meczach o stawkę i coraz częstsze telefony od pana Leonowicza spowodowały, że zdecydowałem się przyjechać na rozmowę. Gdy byłem w drodze dostałem telefon, że wszystko co ustaliliśmy jest już faktem i żeby zamiast do Połczyna jechać do ZZPN. Od razu spisaliśmy umowę i na drugi dzień już wystąpiłem w Barlinku.
- Grałeś w Świnoujściu w 2003 roku...
- Tak. Pamiętam ten mecz. Wydaje mi się jednak, że sędzia mylił się w obie strony.
- Przyznajesz się do faulu na Mikule?
- To nie byłem ja. Może i było w tym coś z faulu, ale ja nie miałem z tym nic wspólnego.
- Co powiesz o dzisiejszej Flocie?
- Potencjał jest duży, większość z tych zawodników dałaby sobie radę z powodzeniem w wyższej klasie, ale drużyna nie jest jeszcze gotowa do gry w III lidze. W poprzednim sezonie grałem trochę w Amice II i stwierdzam z całą świadomością, że poziom jest tam o wiele wyższy.
- Jakie inne dyscypliny sportowe Cię wciągają?
- Od zeszłego roku złapałem bakcyla tenisa ziemnego. Kiedyś będąc w Szczecinie pożyczyłem rakietki do testowania, nie wiedząc że w Świnoujściu skończył się już sezon. Tenisa stołowego też próbowałem. W dzieciństwie reprezentowałem swą szkołę prawie we wszystkich dyscyplinach. Lubię ruch. Nie mam swoich idoli, z obserwowanych zawodników staram się wyciągać to, co najlepsze. Zdecydowanie wolę uprawiać sport czynnie niż oglądać w telewizji. No chyba, że są wydarzenia światowe typu skoki Małysza, hitowa walka bokserska, czy niedawne występy siatkarzy.
- A poza sportem?
- Lubię dobre kino. Dużo czasu spędzam przy komputerze, lubię pograć na konsoli. Jestem domatorem. Majsterkuję. Wszelkie usterki naprawiam sam, nie wzywam pomocy. Odziedziczyłem to po ojcu.
- Co chciałbyś dodać od siebie?
- Pozdrowić wszystkich sympatyków Floty Świnoujście i życzyć zdrowych, wesołych świąt, wszelkiej pomyślności w nowym roku i oczywiście awansu, a właściwie to powrotu do III ligi.
- Dziękuję za rozmowę.

Z Pawłem Skrzypkiem, piłkarzem i trenerem Floty rozmawiał Waldemar Mroczek